فلاکت نامهٔ من

آنگاه که نامش ایران بودامروز که نامش ویرانِ استآخه چرا و به دلیلی ؟!در جستجوی پاسخپرده نهمپرده آخر

از سالیان دور ایرانیان به مردمانی نوع دوست، پر احساس و فداکار شهره بوده‌اند، رشادت‌ها و ایثار مردان و زنان این دیار در برهه‌های گوناگون تاریخی از مقابله با مهاجمان عرب و مغول گرفته تا نهضت‌های استقلال طلبانه علیه بیگانگان مهاجم و جنبش‌های استبداد ستیزانه مشروطه و انقلاب اسلامی و نهایتاً سال‌های جنگ تحمیلی همگی گواهانی محکم بر این مدعی‌اند.

ایرانیان مردمانی بودند که نیکی در گفتار و رفتار و حتی پندار راه و رسم و زیستنشان بود و هم اینان بودند که بنی آدم را اعضای یک پیکر دانسته و افراد بی‌تفاوت به درد و رنج هم نوع را حتی شایسته انسان نامیدن ندانسته‌اند.

حرف از مهربانی، همدلی و مشارکت جمعی که به میان می‌آید، مردم خود را پیشگام و داوطلب می‌دانستند و مرد عمل بودند؛ آستین بالا می‌زدند تا برای ساختن و آباد کردن جایی که اسمش را ایران نامیده بودند نقش خود را ایفا نمایند.

اما امروز😖؛ روزگار بر منوال دیگری در حال گذر است؛ صحنه‌هایی همچون واکنش‌های بی‌تفاوت مآبانه مردم نسبت به یکدیگر و یا برخی از حوادث تلخ، اگر نگوییم عمومیت یافته اما دیگر برایمان شاید امری قریب و دور از ذهن نیست.

گویا مدتی است فرهنگ مساعدت و کمک در شرایط بحرانی، برای برخی از مردم ما تعریفی دیگر پیدا کرده است، همه چیز ظاهری شده و دورویی و تملق جایگزین یکسری صفات ارزشمند دیگر شده است.

اختلاس‌های کلان عادی شده، بی‌مسئولیتی نوعی سیاست شده، عدم مدارای اجتماعی زرنگی تلقی می‌شود و دروغ گفتن آنقدر بی‌هزینه شده است که در مناسبات فردی و اجتماعی رواج و رسمیت پیدا کرده است. رفتارهایی همچون تظاهر و ریا، رابطه‌گرایی، قانون گریزی، عوام زدگی و عوام فریبی، تملق و گزافه‌گویی، شعار زدگی و آمار گرایی و دوری از واقع گرایی موج می‌زند.

و بسی جای تاسف دارد که نسل جوانش دیگر به جای آنکه بگویید کشورم ایران، امروز آنرا ویرانِ می‌داند و مملکت خراب شده خطابش می‌کند.

چــــــــــــــرا؟!

ایران من، ایران تو، ایران ما

این گربه خاکی دارد به این صورت نابود می‌شود؟!

درماندگی آموخته شده چیست

درماندگی آموخته شده یکی از بدترین عارضه‌های اجتماعی است. درماندگی برخاسته از تصورات ماست اکثر ما درماندگی را می آموزیم. زمانی یادگرفتیم تلاشهای ما بی فایده است و دست از تلاش کشیدیم.

فعلا

از آن فرهنگ‌های غنی که در بین ما ایرانی‌ها رواج داشت و به آنها افتخار می‌کردیم، این روزها دیگر هیچ اثری از آنها در رفتار و کردار روزمرهٔ ما دیده نمی‌شود، و متاسفانه خیلی از آداب و رسوم برای برخی از مردم ما تعریفی دیگر پیدا کرده است.

محتوایی وجود ندارد